Procesor IntelCore I7





Intel Core i7 (pierwsza generacja) – generacja procesorów firmy Intel oparta na architekturze x86-64, premiera układu miała miejsce 3 listopada 2008 roku. Wykorzystuje ona mikroarchitekturę procesora o nazwie Nehalem. Jest to następca układów Intel Core 2 Duo i Intel Core 2 Quad z rdzeniem Penryn.

Core i7 zostały wykonywane są w technologiach 45, 32, 22 i 14 nm. Taktowanie rdzeni wynosi do 4 GHz (z Intel® Turbo Boost Technology 4,2 GHz)[1]. Pierwsze procesory z tej serii ukazały się 3 listopada 2008. Mogą one współpracować jedynie z pamięciami DDR3 (w 3 kanałach), a pierwszym chipsetem obsługującym podstawkę LGA 1366 jest X58.

Zamiast magistrali FSB oraz mostka północnego pojawiły się dwie nowe szyny danych – QPI lub DMI,dzięki którym przepływ danych pomiędzy procesorem a chipsetem może wynieść do 25,6 GB/s (QPI). Komunikacja z pamięcią zachodzi przez wbudowany w procesor, kontroler pamięci IMC (Integrated Memory Controller).

Wszystkie procesory z pierwszej generacji Core i7 mają taką samą ilość pamięci cache:

  • po 32 KB pamięci instrukcyjnej L1 i 32 KB pamięci danych L1 na każdy z rdzeni
  • po 256 KB współdzielonej pamięci instrukcyjnej/danych L2 na każdy z rdzeni
  • 8 MB współdzielonej pamięci instrukcyjnej/danych L3 wspólnej dla wszystkich rdzeni